Aboriginal kunst

Voordat we uit Ramingining vertrekken, wil ik jullie graag een beetje laten zien van het prachtige handwerk dat mensen hier maken.
Generatie op generatie geeft men het aan elkaar door. Het is hard werken, maar tegenwoordig krijgen ze er gelukkig goed voor betaald.

Hier in Ramingining is een kunstgallerij, waar mensen hun spullen kunnen tentoonstellen en verkopen. Een aantal foto’s zijn gemaakt door Reina Folkerts.

P1120879

Kunstgalerij van bovenaf: matten, schilderijen en stoffen.

P1120880

Verf
De Aboriginals leven overal in Australië, en elke groep heeft zijn eigen kenmerken. De groep uit Arnhemland maakt vooral kleine streepjes op hun ontwerpen.
De kleine streepjes worden gemaakt door (recht) mensenhaar of paardenhaar te verzamelen en aan een stokje vast te maken. Soms maken ze zelf hun verfkleuren met grondstoffen, maar veelal wordt het tegenwoordig kant en klaar gekocht.

P1120874

Schilderij in detail

P1120868

Geschilderde totempalen. Vroeger werden ze gebruikt om botten van overledenen in te verzamelen.

P1120875

Schilderij in detail

IMG_20180221_154849

P1120892

In Yirrkala vroeg ik een vrouw om schelpen voor mij te verven.
Ze vroeg of ze dan een stukje van mijn haar mocht afknippen, zodat ze het kon gebruiken als kwastje voor het verven!

IMG_20180114_142752

IMG_20180114_150127

Het uiteindelijke prachtige resultaat

Manden & matten
Eén van de mooiste dingen vind ik het werk wat de vrouwen hier doen, een soort weven/vlechten.
Ze moeten daarvoor eerst naar het ‘bos’ om bepaalde bladeren uit bepaalde bomen te halen. De pandanus heet de boom.

IMG_20180216_121026

Die bladeren laten ze drogen, en daarna moeten ze in repen worden gescheurd. Door deze ervaren handen lijkt het heel simpel, maar het is een echte kunst!

Vervolgens moeten er wortels gevonden worden. Die koken ze met de bladeren. De éne wortel maakt de rode kleur, de andere wortel de gele enzovoort.
Ik vond deze foto op een website:

Screenshot_20180606-193426__01

Dan begint het vlechtwerk. Prachtige manden, matten, tassen en oorbellen worden er in elkaar gezet.

P1120865

Evonne bezig aan haar mat

Het resultaat:

IMG_20180221_155311

IMG_20180502_125525

Onze vriendin Lynette hard bezig om oorbellen te vlechten

IMG_20180212_182120

Tasje

IMG_20180221_153757

Ik werd verliefd op deze mat, maar hij koste ongeveer 300 euro. Net iets te veel!

IMG_20180221_155302

Hoewel de mat te duur was om mee te nemen, kreeg ik wel een mooie mand ‘cadeau’ (ze kwam langs, maar of ik wel wilde betalen! haha). Die gaat mee als souvenir uit Arnhemland. En ik heb een paar geschilderde schelpen ingepakt. Geschilderd met mijn eigen haar. Het blijft een mooi verhaal.

IMG_20180302_172703

Mijn zus Mary maakte deze mand voor mij. Prachtig.

Verhuizen

In 2016, toen we ons aan het voorbereiden waren om te werken voor MAF, is ons gevraagd of we naar Papoea Nieuw Guinea (PNG) of Zuid-Soedan wilden om daar te werken. Na gebed werd al snel duidelijk dat het PNG is waar ons hart naar uit gaat. PNG is echter geen gemakkelijk land om in te vliegen. Er zijn veel bergen, veel landingsbanen zijn dus niet horizontaal maar liggen op een helling. Met bergen gaan veel verschillende windsoorten gepaard, en nog een heleboel meer dingen die piloten moeten leren. In overleg is daarom besloten ons eerst naar Arnhemland uit te zenden, om hier ervaring op te doen in het vliegen, de procedures van MAF, het vliegen van klanten en in een andere cultuur te wonen en leven.

Nu, een jaar later, is ons gevraagd in juni 2018 naar PNG te verhuizen. Wilfred heeft inmiddels de benodigde aantal vlieguren en ervaring. Wij wisten dat we maar tijdelijk in Arnhemland zouden wonen, maar nu gaat het opeens wel heel rap. En is het ook best een beetje slikken, want na een jaar in Ramingining voelen we ons hier thuis en steeds meer op ons plek. We gaan er vanuit dat God ons via het wonen en vliegen hier heeft voorbereid op het wonen en vliegen in PNG, en dat we daaruit kunnen putten als we weer gaan verhuizen.

Filmpje
Een filmpje over ons leven in Ramingining, gemaakt voor de collecte van GKV gemeente in Lelystad, maar jullie vinden de beelden vast ook leuk:


Gebed gevraagd!

Bidden jullie alsjeblieft met ons mee? Op dit moment zijn onze papieren onderweg voor onze aanvraag voor het werkvisum van PNG. Daarnaast zijn we op zoek naar de beste manier om onze spullen te verschepen naar PNG. Tot slot zijn we ons emotioneel ook aan het voorbereiden op afscheid nemen van onze yolngu familie, weer een verhuizing, een nieuw team, een onbekend land en meer taal en cultuur training. Het zullen weer een paar intensieve maanden zijn, Wilfred die weer dingen moet leren als piloot, en Harriëtte die daarmee meer in het gezin zal moeten doen.

Waar gaan we wonen in PNG?
Zoals het nu lijkt gaan we de eerste maanden in Mount Hagen wonen, een stad van zo’n 45.000 mensen. Wel weer even wennen na een jaar met nog geen 1000 mensen te hebben gewoond in Ramingining! Wilfred zal in Mount Hagen weer vliegtraining krijgen, toegepast op de PNG situatie. Waar we uiteindelijk gaan wonen in PNG is nog niet duidelijk. Waar we op hopen is een plek waar we een aantal jaar kunnen settelen (2,3 misschien 4 jaar). Dat zou voor ons gezin erg fijn zijn. Bidden jullie hier ook voor mee? Specifiek ook onze jongens, waar we super trots op zijn, maar die wel heel veel doormaken in hun jonge leventje.

Wederom gaan we uit van Exodus 23:20 waarin God zegt: Ik stuur een engel voor jullie uit om je op je tocht te beschermen en je naar de plaats te brengen die Ik voor jullie bestemd heb.

Pasen, maar dan anders

De afgelopen anderhalve week hebben we hier in Ramingining stil gestaan bij Pasen. Een hele andere ervaring dan we vanuit Nederland gewend zijn. Maar zeker niet minder indrukwekkend.

Palmzondag
De zondag voor Pasen was het Palmzondag. Er wordt dan stilgestaan bij de intocht van Jezus in Jerusalem, terwijl mensen blij en enthousiast palmbladeren op de grond leggen. Jezus werd binnengehaald als een koning om een paar dagen daarna door de mensenmassa in Jeruzalem ter dood veroordeeld te worden. Een scherp contrast.
Yolngu zijn erg van de ceremonies. Naast de bekende ceremonies van besnijdenis en overlijden zijn er ook minder voor de hand liggende ceremonies. Zo is er een ceremonie om te vieren dat tabak geïntroduceerd is, dat de Macassan langskwamen voor handel en arbeid en heel veel meer.
Niet heel vreemd voor hen om ook Palmpasen expliciet te vieren. Achterin de middag kwamen verschillende mensen met palmtakken naar de kerk. Daar werden de stekels van de stelen verwijderd en kregen kinderen en volwassen palmtakken en vlaggen in de hand gedrukt. Zo liepen we als een stoet door het dorp heen. Ondertussen werd iedereen uitgenodigd om mee te lopen.
De stoet eindigde bij de kerk waar opwekkingsliederen werden gezongen en er werd gedanst.

De kerk versierd voor Pasen

De kerk versierd voor Pasen

Wel even de stekels van de palmtakken afhalen

Wel even de stekels van de palmtakken afhalen

Processie door het dorp

Processie door het dorp

Goede vrijdag
‘s Middags was er een ‘drama’, een kruisigingsceremonie waar een jonge man door de kinderen gezocht werd in het dorp, om daarna geslagen en bespot te worden. Vlak bij de kerk krijgt hij een kruis om te dragen en zo het lijden uit te beelden. Het was bijzonder heftig om dit te zien en het maakte grote indruk. Ook op de jonge man, die huilend op de grond viel en er helemaal doorheen zat. Of dit het gevoel van afwijzing door zijn vrienden was, of de realisatie van wat Jezus door moest maken blijft in het midden.

JezusCeremonie1

JezusCeremonie2

Na de ceremonie werd ‘s avonds ‘The passion of the Christ’ op een groot scherm getoond. Wij waren vergeten hoe (bijna overdreven) fysiek het geweld getoond werd. We hadden deze film enkel gezien nadat hij uitkwam (een heel aantal jaren terug).

The Passion

The Passion

Paaszondag
Paaszondag voelde wat ongewoon. Sinds wij in Ramingining zijn (zo’n driekwart jaar) hebben we geen enkele keer avondmaal gevierd. Daarom hadden wij gevraagd of dat niet een idee zou zijn. Door dit op te merken, werden wij gelijk gebombardeerd tot de feestcommissie om dit alles te organiseren.
Oorspronkelijk was het plan om op Goede Vrijdag avondmaal te vieren, maar Yolngu vonden dat dit op een zondagochtend moest gebeuren en zo geschiedde.
Harriëtte bakte zaterdagmiddag een wit brood, een dorpsgenoot kwam aan met cranberry-thee. Ja je moet wat, in zo’n alcohol-vrije-community.
Na de gebruikelijke start van de dienst, met gebed, zang en het verhaal voor de kinderen, deelde ik (Wilfred) van de betekenis en gedachte achter het avondmaal. En hoewel in Nederland je als ‘leek’ toch eigenlijk nooit het avondmaal zult bedienen, was hier geen pastor / predikant, waardoor ik gevraagd werd dit te doen. Er zijn veel kanttekeningen bij te plaatsen, etc, etc, maar begrijp dat dit niet een eerste wereldland is waar alles tot op de puntjes geregeld kan worden.
Het was een bijzondere dienst, waarvan we niet gedacht hadden dat we dit ooit zo zouden meemaken.
Hierdoor mistten we alleen wel het vrolijke en uitbundige Paasnieuws. Hopelijk kunnen we daar komende zondag nog aandacht aan besteden.

Brood en thee

Brood en (cranberry)thee

Avondmaal met brood en rode thee

Die avond werd de film ‘Risen’ getoond op het grote scherm. Misschien niet helemaal bijbel-getrouw, maar zeker een mooie Paasfilm.

Risen

Risen

Het was een bijzonder Pasen. Heel anders dan we gewend zijn.

En misschien nog wel mooier ook.

Begrafenis van de jonge vrouw

De begrafenisweek is begonnen.
De begrafenis van de jonge vrouw waar ik eerder over schreef.

Helpen
Maandag loop ik nog een keer langs de familie, hoe kunnen we helpen? Wilfred timmert een paar rooms-katholiek-achtige Jezus schilderijtjes tegen de muur en ik help mee de (nep)bloemen op te hangen met plakband.  De kamer waarin de kist morgen komt te staan is helemaal versierd met deze bloemen & schilderijtjes. Daarnaast worden er foto’s opgehangen van familieleden. Sommigen al lang geleden overleden, sommigen kunnen nu niet komen. Allen zijn ze zo aanwezig.

IMG_20180226_154630

Begrafenis huis
Dinsdag brengt Wilfred in zijn vliegtuig het lichaam terug van de jonge vrouw. Met clapsticks, dans & weeklagen halen ze haar uit het MAF vliegtuig, in de auto, naar het dorp.
Met clapsticks, dans & weeklagen brengen ze haar vanuit de auto naar het ‘begrafenis huis’. Speciaal voor de begrafenis hebben de families onderling van huis geruild. Je hebt veel ruimte nodig bij het begrafenis huis, want elke namiddag en avond zijn er ceremonies. Bovendien komt er veel familie over en die moeten ergens slapen. Een airco in de kamer waar de kist staat, is ook welkom. En tot slot stond hun oorspronkelijke huis aan een hoofdweg van het dorp.  Die weg kan niet afgesloten worden, terwijl de Yolngu wet zegt dat er geen auto’s langs een begrafenis huis mogen rijden. Meer dan genoeg redenen om tijdelijk van huis te wisselen.

IMG_20180304_095534

De tonnen staan voor het begrafenis huis, zodat iedereen weet dat je er nu niet langs kan rijden

Dinsdag komen ze dus al toeterend het dorp binnen. Ik loop er snel heen met de jongens. Je ziet gelijk wie er familie is, ze hebben gele verf op hun benen. Geel staat voor hun ‘stam’ en enkel de vrouwelijke familieleden doen dit. Velen hebben witte klei overal gesmeerd, als teken van rouw.

IMG_20180227_165005

De witte Jeep wordt gebruikt om het lichaam van het vliegveld naar het huis te brengen.

Fellowship
Woensdag horen we overdag dat er ‘s avonds fellowship zal zijn samen. We weten niet precies hoe laat, dus samen met een andere blanke vrouw gaan we er op tijd heen. Ik word gevraagd waar mijn jongens zijn, en op mijn antwoord dat die al liggen te slapen (het is 19.30 uur) wordt er verbaasd gereageerd. Hier gaan de kinderen op hetzelfde tijdstip als de ouders naar bed.

We worden in de kamer gebracht waar de kist staat. De mooi versierde kamer met de schilderijtjes, bloemen & foto’s. Er heerst een ontspannen sfeer. De moeder van de vrouw en haar tante blijven continu in deze kamer, ze slapen er en eten er. Ze worden wisselend gezelschap gehouden door andere vrouwelijke vrienden en familie.

Dan begint de fellowship. De muziek op hard, de slippers uit. Dansen in het rode dirt, op blote voeten voor Jezus. Onder de rijke sterrenhemel voel ik me dicht bij God en voel ik de connectie met de mensen om me heen. Wat is dit toch prachtig om samen te doen. Intens geniet ik ervan. Niet alle dansen ken ik, en met regelmaat zit ik op de mat naar ze te kijken. Alle emotie is te zien in hun dans. Nooit staat er één iemand in the picture, altijd doen ze het samen. Prachtig.

IMG_20180228_202958

Velen op de veranda en op matten kijken naar de dansers, verlicht door een schijnwerper

Gods liefde laten zien
Vrijdagavond is er weer fellowship, deze keer iets minder dansen, en iets meer delen uit de bijbel. Voor zondagavond worden we weer uitgenodigd. Zo af en toe lopen we er op de andere dagen ook heen. Ik word geraakt door de gemoedelijke sfeer die er hangt. Er is muziek, de mannen spelen op de didgeridoo. Het is natuurlijk ook een familie-reünie en de mensen genieten van elkaars gezelschap. Eén vrouw zegt me: we zitten samen, geven tijd aan elkaar en laten zo Gods liefde zien. Dit is onze manier van christen zijn.

IMG_20180304_094842

Het begrafenis huis is versierd met spandoeken, vlaggen en nep bloemen. Daarnaast zijn er schaduwdoeken opgehangen voor de bezoekers.

IMG_20180304_095135

Gove
Helaas gaan wij de begrafenis zelf missen. Morgen gaan we naar Gove, aankomend weekend is het teamweekend en elk gezin dat in community woont wordt naar Gove gehaald. We kijken natuurlijk uit naar het ontmoeten van ons team, ontspanning in het zwembad & op het strand. En toch… ons hart ligt momenteel hier, in Ramo, waar ergens de komende dagen deze jonge vrouw begraven wordt. Wanneer precies is nog onbekend, het blijft natuurlijk wel Yolngu land.

Filmpje Ruben

IMG_20180211_131049

‘Perfect attendance’ – het certificaat + de foto maakt het samen een gewild iets. Een extra motivatie om de volle week te komen!

Een inkijkje in ons leven….

De laatste weken hebben we regelmatig de playgroup gefilmd waar Ruben en Harriëtte samen heen gaan. De playgroup heet FaFT – Families as First Teachers (families als eerste leraren). Ze stimuleren Yolngu ouders om hun kinderen voor te lezen, vragen te stellen, uit te dagen en al spelend te leren. Ruben gaat er met veel plezier heen, zo vaak als mama maar kan. In principe wordt het elke maandag, dinsdag, woensdag & donderdag georganiseerd. En als je elke dag van de week komt, krijg je zelfs een certificaat mee naar huis aan het einde van de week…

Hieronder het filmpje over Ruben zijn ochtend.
Welkom in Ramingining, welkom in de playgroup!

 

Een jonge vrouw

Zondag 21 januari – rond 9.30 uur zijn we bij de ‘kerk’ in Ramingining. Vanwege de regen zitten we niet meer onder boom, maar onder een kleine overkapping naast de boom.

IMG_20171011_171113

De overkapping die nu dient als onze kerk-plaats

9.45 – het andere MAF stel komt eraan. Ze zijn net nieuw in Ramingining, en wij leren ze ook nog kennen. Oorspronkelijk komen ze uit Duitsland/Zwiterserland.

10.00 – de eerste Yolngu (Aboriginal) arriveert. Glenda, ergens in de 40, een vrouw met lieve ogen. Ze komt naast mij (Harriëtte) zitten. In goed Engels vertelt ze me over haar leven. Dat haar dochter ernstig ziek is. Voorzichtig doorvragen leert me dat dit niet haar biologische dochter is, maar de dochter van haar zus. De Aboriginals noemen elke dochter/zoon van broer/zus hun eigen dochter/zoon. Elke keer weer is het een kunst om erachter te komen wie ze nu precies bedoelen.

10.30 – meer Yolngu arriveren. Er wordt gevraagd of Wilfred nog een vrouw kan ophalen die erg last heeft van Astma en vaak buiten adem is.

10.45 – een knikje wordt gegeven, volgens de Yolngu zijn alle Yolngu er die ze verwachten. We lezen het verhaal van Rachab voor uit de kinderbijbel aan de kinderen die geïntrigeerd zijn door de spionnen. Als zij aan het tekenen zijn, wordt gevraagd het verhaal van Rachab uit de bijbel te lezen. In het Engels, want lezen in Yolngu Matha is echt een te grote stap voor ons. Twee vrouwen delen in het Yolngu Matha, we kunnen de lijn volgen omdat ze er Engelse woorden tussendoor gooien. Eén vrouw vraagt om gebed en samen bidden we voor haar. Niet één voor één zoals in Nederland, maar allemaal tegelijkertijd. Zo krijgt niemand specifieke aandacht – maar kan wel iedereen zelf verwoorden naar God wat hij/zij wil zeggen. Wij leren minder op het individu te letten en meer op het collectief.

Prentenbijbel-ontsnapping-in-het-donker-Jericho-IMG_0064

Het verhaal van Rachab uit de kinderbijbel

11.45 – de dienst is afgelopen. Iedereen loopt weer naar zijn eigen huis. Ik loop nog even naar Glenda en vraag of ik mag komen bidden bij hun thuis voor haar zieke dochter. En ja, ik ben welkom. Even spannend voor me – ik ben nog nooit eerder in een Yolngu huis geweest.

IMG_20171011_165514

Een Yolngu woning in Ramingining

‘s Middags rijd ik naar het huis. Een hele zieke uitgemergelde vrouw ligt op bed. Het bed is het enige meubelstuk in de woonkamer. Ze is net iets ouder dan ik ben – 33. Haar biologische moeder deelt dat ze engelen heeft gezien, en een ladder omhoog. Yolngu zijn zeer spirituele mensen – met regelmaat heb ik het idee dat ze het leven met andere ogen bekijken dan dat wij dat doen. Dat ze op andere dingen letten, en daardoor meer mijn hart zien. Haar moeder deelt ook dat ze bang is om naar de hemel te gaan. Samen lezen we psalm 139: Hij heeft je gemaakt, Hij houdt van je.

Dinsdag 23 januari – een auto gaat toeterend door het dorp. Het teken dat er weer iemand overleden is. Ik stuur een berichtje naar Glenda, ze reageert met: Ja, zij is het. Ze is nu perfect in het paradijs. Verdrietig vragen we of we mogen langskomen. We zijn weer welkom. Weer even spannend voor ons – wat is gebruikelijk, wat moet je zeggen? Ik word verwelkomd door mannen met clapsticks – twee stokken die ze ritmisch op elkaar slaan. Als ik naar binnen ga, ligt de jonge gestorven vrouw daar in een grote doek gewikkeld. Een koel-systeem bestaat niet in community. Het zou ook niet werken, de Yolngu zitten met regelmaat zonder stroom vanwege geld-problemen. Weeklagende vrouwen zitten om de jonge vrouw heen. Ik deel in hun verdriet, maar ook vreugde, dat deze jonge vrouw nu bij haar Heer is.

Donderdag 25 januari – we staan om 9 uur op het vliegveld. De jonge gestorven vrouw kan niet langer in het huis gehouden worden zonder koelsysteem. Ze moet naar Gove, waar ze ook onderzocht zal worden op doodsoorzaak. Elke Yolngu wordt onderzocht, vooral omdat ze zo ontzettend jong sterven. Het gemiddelde ligt op 50 jaar.

IMG_20171011_164414

Yolngu tekenen Yolngu

We proberen onze jongens netjes te houden, want deze jonge vrouw verdient ons respect. Maar ja, we wachten en wachten en wachten. Die plassen zijn super verleidelijk voor ze. Na wat belletjes komen de Yolngu om 10.30 uur. De jonge vrouw ligt achterin een auto. De mannen tillen haar uit de auto in het MAF vliegtuig onder begeleiding van zang, dans en clapsticks. Wilfred houdt toezicht dat ze niet met teveel mensen in het vliegtuig gaan. Met schade ben je verder van huis, hoe mooi de ceremonie ook is. Daarna mogen de vrouwen afscheid nemen. Van te voren heb ik het onze jongens nog gezegd: het kan er heftig aan toe gaan. En ja, ook deze keer is het raak. De vrouwen werpen zich in de modder, gooien zand over zichzelf heen. Al weeklagend met rouwende schreeuwende stemmen nemen ze afscheid. Het doet me denken aan hoe het weeklagen in de bijbel wordt beschreven.

Met verdriet in ons hart lopen we weg van het vliegveld. Het MAF vliegtuig wordt gestart, ze zal naar Gove worden gebracht en over een aantal weken zal ze terug komen om begraven te worden. Wanneer alle familie kan komen, en er genoeg geld is voor (nep)bloemen en eten.

IMG_20171011_164342

Aboriginal kunst. Onder andere de slang die rivieren en bergen zou hebben gemaakt.

Een jonge vrouw – nog maar 33 jaar – overleed dinsdag 23 januari. De naam van de jonge vrouw mogen we een poosje niet uitspreken. De Yolngu geloven ook sterk in de duistere kant van de spirituele wereld. De geest van een overledene wil je te vriend houden en mag niet gestoord worden door het uitspreken van haar naam.

Een jonge vrouw – nog maar 33 jaar – overleed dinsdag 23 januari. De dochter van een gemeentelid, een vrouw met lieve ogen.

Op familiebezoek in Ramingining. Bevoorrecht!!

‘Opá, omá’ klinkt het ineens als we de aankomst ruimte op Gove Airport komen binnenlopen. Dolenthousiast komt Micha op ons aflopen en voordat we van onze verbazing bekomen zijn zien we Harriëtte en Ruben ook al. Wat een verrassing!! Iemand anders zou ons van Gove Airport komen ophalen maar nu is daar toch opeens onze eigen dochter met haar jongens die ons welkom komt heten. Het is donderdag 21 december 2017 en we zijn gearriveerd in Arnhem Land in Australië. Het is bijna een jaar geleden dat we afscheid namen van elkaar op Schiphol, de hoogste tijd voor een familiebezoek.

De lucht is grijs en grauw als we op vrijdag 1 december 2017 in de trein zitten naar Schiphol. Eindelijk is het zover. Maanden geleden al is het vliegtuig geboekt naar Australië en de reis in detail voorbereid. Eerst reizen we naar Sydney voor een roadtrip vanuit deze stad van bijna 3 weken langs de zuidoostkust van Australië naar Adelaide. Vervolgens zijn we bijna twee weken bij Harriëtte & Wilfred: een weekje in Ramingining, de woon- en werkplek van Harriëtte & Wilfred en een weekje in Yirrkala, een Aboriginal community vlakbij Nhulunbuy en Gove Airport.

Aankomst op Gove Airport, het vliegveld in Nhulunbuy

Aankomst op Gove Airport, het vliegveld in Nhulunbuy

Een dagje in Yirrkala
Het is heerlijk om Harriëtte en de kinderen weer terug te zien. We houden het niet droog en knuffelen elkaar wel een paar keer. We gaan met de koffers naar buiten en voelen gelijk de enorme hitte; het zweet loopt ons over het lijf. Tsjonge, dit is anders dan het zuiden van Australië, daar was het niet zo loeiheet.

IMG-20180101-WA0033

Knuffelen! Heerlijk om elkaar weer te zien.

Deze eerste nacht verblijven we in een huis van een ander MAF gezin in Yirrkala. Het is zomervakantie in Australië, veel MAF gezinnen zijn op vakantie en binnen MAF is er de afspraak dat je in het huis van een ander MAF gezin kunt als zij afwezig zijn.

Na het eten rijden we naar Shady Beach, een prachtig strandje aan de rand van Yirrkala met mooi wit zand en grote, van oorsprong vulkanische rotsen.

IMG-20171221-WA0015

Prachtig strand – shady beach

We mogen niet te dicht bij de waterrand komen want er is altijd kans op krokodillen in dit gebied. De jongens lopen op blote voeten en klauteren handig over de stenen heen. Ogenschijnlijk hebben ze totaal geen hinder van de scherpe punten van de rotsen en de steentjes en takken die overal liggen. Ze zullen de kunst wel afgekeken hebben van de aboriginals, die lopen heel vaak op blote voeten.

IMG-20171221-WA0018

Micha houdt enorm van klimmen en klauteren.

Naar Ramingining
Een dag later pakken we onze koffers weer op en rijden met elkaar naar Gove Airport. Wilfred is net geland met het vliegtuig, deze ochtend is hij vanuit Ramingining komen vliegen. We zijn blij hem ook weer terug te zien. Alles wordt klaargemaakt voor vertrek. Wij zullen met z’n zessen naar Ramingining vliegen. Eerst wordt alles gewogen wat er mee moet in het vliegtuig. Wilfred kijkt met een schuin oog naar al onze bagage. Moet dat allemaal mee? Sorry, het is wel wat veel. Maar ja wat wil je ook met bijna een koffer vol met cadeautjes en verrassingen uit Nederland.

IMG-20171222-WA0041

Wilfred hard bezig om alle gewichten in te vullen.

Een minuut of 10 later zijn we klaar voor vertrek. Het is nog even stevig doorwerken voor Wilfred: hij propt alle bagage in het vliegtuig, geeft ons allemaal instructies en zorgt ervoor dat iedereen goed zit. Een MAF piloot bestuurt niet alleen het vliegtuig, maar doet ook de bagage afhandeling en de veiligheidsinstructies voor de passagiers.

Met z'n zessen in het vliegtuig naar Ramingining

Met z’n zessen in het vliegtuig naar Ramingining

Even later zijn we al in de lucht en klimmen geleidelijk tot boven de 8000 voet. Langzaam glijden water, eilandjes, uitgestrekte bossen en vlakten onder ons door. Soms zijn er wolken, maar altijd is er de strak blauwe lucht. Het is ruim een uur vliegen naar Ramingining, geroutineerd zet Wilfred het vliegtuig op de grond.

Zondag 24 december

Micha is jarig en mag cadeautjes uitpakken

Micha is jarig en mag cadeautjes uitpakken

Vandaag is Micha jarig en is het dus feest!! Er komt ook verjaardagsbezoek: Jaco en Corrina Loenen met hun twee kinderen. Zij zijn pilotengezin voor de MAF op Milligimbi, een eilandje vlak voor de kust. Wilfred haalt ze op met het vliegtuig en brengt ze ook weer terug. Het is een vliegtocht van een kleine 10 minuten. Ik ga mee en onderweg wijst Wilfred me op waterbuffels, ze lopen er in hele koppels. Op mijn foto’s bewonder ik later de enorme horens van deze dieren.

IMG-20171224-WA0019

Samen met de Loenens vieren we Micha zijn verjaardag.

Het is heerlijk gezellig met Jaco en Corrina. Over en weer klikt het goed tussen beide MAF gezinnen. Ze begrijpen elkaar goed, er is veel overeenkomst tussen hun woon- en werkomstandigheden. Beide gezinnen wonen in een Aboriginal community met vrijwel alleen Aboriginals. Communicatie met Aboriginals wil wel, maar de culturele verschillen met hen zijn groot.

Ramingining Church: ‘Kom laten wij aanbidden ‘
Even later is het tijd om naar de kerk te gaan. We rijden naar een klein gebouwtje met een overkapping en een podium. Tegen de achterwand van het podium staat een groot kruis. Enkele Aboriginalvrouwen zitten daar al klaar, er komt muziek uit grote luidsprekers. Eén van de vrouwen vraagt aan Wilfred of hij uit de bijbel wil lezen. Wilfred leest het verhaal over de herders in het veld en geeft een uitleg bij het gelezen gedeelte. Vervolgens is er gelegenheid om met elkaar te praten over dit bijbelgedeelte. Dan is er ook tijd om te zingen met elkaar. Er wordt een boekje rondgedeeld met teksten van liederen in het Yolngu, de taal van de aboriginals in dit gebied. Eén van de liederen daaruit is ‘Kom laten wij aanbidden‘. We zingen dit lied in drie talen: in het Yolngu, het Nederlands en het Engels. Corinna komt van oorsprong uit Engeland en zo zingt ieder van ons dit lied in de eigen moedertaal. Aan de ene kant is dit aandoenlijk om te horen. Aan de andere kant laat dit de kracht van het evangelie zien. Of we nu afkomstig zijn uit Arnhemland, Engeland of Nederland, overal is er de oproep: ‘Kom laten wij aanbidden’.

Ramingining Church. Samen zingen: ‘Komt laten wij aanbidden’.

Ramingining Church. Samen zingen: ‘Komt laten wij aanbidden’.

Bevoorrecht!!
Net als vele anderen gebruiken wij Facebook om familie, vrienden en kennissen te vertellen over ons. En met enige regelmaat zetten we foto’s en verhaaltjes op Facebook. Eén van onze vrienden schreef als reactie: ‘Wat een geweldige reis naar een geweldig land! Bevoorrecht!!‘

Inderdaad hebben we een geweldige reis mogen maken. We zijn op veel plaatsen geweest: in het bruisende Sydney met het prachtige Opera House, langs de enorme kusten van New South Wales, Victoria en South Australia. We zagen de outback in Quorn en in Flinders Ranges Park. We vlogen over Arnhemland en lagen lekker te dobberen in de Blythe River.

Dobberen in de Blythe River.

Dobberen in de Blythe River.

IMG-20171223-WA0050

Gezellig in de Blythe samen.

Australië is inderdaad een geweldig land, voor ons idee is alles hier enorm. We zijn onder de indruk gekomen van de enorme afstanden die afgelegd moeten worden. Wat is dit land groot! Verder zijn er lang niet overal keurige asfaltwegen, grote gedeelten zijn ook gravelwegen, de outback tracks waar je het beste in auto’s met vierwielaandrijving op kunt rijden.

IMG-20171225-WA0014

Prachtige kleuren. Als de regen begint, kun je helaas niet meer over deze wegen rijden.

En hier in Arnhemland kun je in de natte periode niet eens in alle dorpjes en homelands komen met een auto, een vliegtuig wordt dan een noodzakelijkheid.

IMG-20171228-WA0001

Wilfred helpt de passagiers in het vliegtuig.

Ook ervaren we nu zelf de hoge temperaturen. Jazeker, de zon schijnt prachtig maar het is loeiheet en het kost een boel energie om onder deze condities aan het werk te zijn. Bij het minste of geringste begin je enorm te zweten.

Inderdaad zijn we bevoorrecht. Harriëtte & Wilfred wonen en werken in Ramingining, een afgelegen dorpje met ongeveer 700 Aboriginal inwoners en we wilden graag zelf een aantal dagen daar zijn om iets te ervaren van het dagelijks leven. We begrijpen nu wat beter hoe het is om te wonen in de afzondering. Om die reden was het bezoek van ons aan Ramingining het hoogtepunt van de reis en we voelden ons bevoorrecht om daar te zijn: we waren te gast in een Yolngu dorp en met hulp van MAF (hartelijk dank voor het meevliegen!) kwamen we er. We waren vervolgens ook bijna twee weken te gast bij onze dochter en haar gezin en we hebben het als een voorrecht en een cadeau van onze Hemelse Vader ervaren om bij hen te zijn.

180102 03 CapeWirawoi16

De laatste avond: samen eten op het strand bij een gezellig vuur

Eén jaar in Australië

Bijna een jaar geleden, op 3 januari 2017, vertrokken we uit Nederland. Inmiddels één jaar in Australië, waarvan 9 maanden in Arnhemland. Ons eerste hele jaar in het buitenland als gezin, werkzaam voor MAF. Jaren van gedroomd, jaren naar toe geleefd. We hadden hoge verwachtingen, met realistische verhalen van anderen in ons hoofd. Maar zo veel zin om ons eigen verhaal te gaan schrijven, ons eigen zendings-avontuur te hebben. Van dit soort fantastische foto’s te maken:

IMG_5505

Het afgelopen jaar hebben we ongelooflijk veel mooie dingen meegemaakt:

received_10155249152236295
We hebben genoten van het ontmoeten van nieuwe mooie mensen.

IMG_20171230_170957
We hebben genoten van prachtige natuur.

IMG-20170621-WA0007
Wilfred kon eindelijk écht vliegen voor MAF en na 6 jaar lang training heeft hij eindelijk zijn eigen vliegtuigje.

IMG_5447
En onze jongens zijn helemaal gewend aan vliegen.

We voelden ons bevoorrecht om dit werk te mogen doen, midden in een Aboriginal dorp.
We leerden de eerste Aboriginal gebruiken kennen: begrafenis, besnijdenis, kerk-zijn, clap-sticks, leven.

IMG_20171022_180408
We kregen onze eigen Aboriginal namen van onze Aboriginal familie.
We mochten voor het eerst samen dansen met Aboriginals, hun manier om God te prijzen.
We hebben zo veel van God gezien.

We starten beginnende vriendschappen, voornamelijk met MAF teamleden, die vertrouwd voelen en liefdevol.

IMG_20171206_164132
We kregen heerlijk veel Nederlandse post, zoveel liefs in een brief of een doos. Dat gevoel blijft onbeschrijfelijk, om te beseffen dat iemand iets met zorg voor ons heeft uitgezocht en de moeite neemt om op te sturen. De geschreven woorden kwamen vaak ook op het juiste moment. Goud waard.

20161119_132350
We hadden een prachtige TFC die zoveel voor ons regelt en organiseert.
We kregen zoveel Facebook reacties, bemoedigingen en gebed.
Wat een bijzonder jaar.

We twijfelden met regelmaat wat we zouden delen met het thuisfront. Facebook leent zich goed voor de mooie foto’s en blije gezichten. Zeker en gelukkig ook onderdeel van ons leven. Maar hoe deel je de rest van je dagelijkse leven?

Terugkijkend naar onze vertrek foto’s van Schiphol beginnen mijn ogen te tranen.

15732518_1347371682001710_8162519371695293592_o
Wat missen we onze familie en vrienden. Dat wordt denk ik nooit echt minder, al wen je wel aan het op afstand wonen.

Wennen moesten we aan een boel dingen. Meer dan van te voren gedacht. Het continu kennis maken met nieuwe mensen, het Engels spreken, de Australische systemen, het werken in internationaal teamverband, de energie die helemaal op is, het zoeken naar goede Australische merken, de tropische hitte, elke keer vragen hoe iets werkt, de nieuwe baby die bij vrienden/zussen in Nederland geboren wordt en je alleen via Skype kan zien, weer verhuizen, thuisonderwijs van Micha, intens leven, de luide Aboriginal muziek, de koud-water wasmachines, het contact zoeken met Aboriginals wat nog zo slecht lukt, je eigen levensritme vinden, continu flexibel zijn, het remote wonen met weinig sociale contacten & ontspanningsmogelijkheden, vrienden maken & weer afscheid nemen.

Het afgelopen jaar was een mengelmoes van mooi & moeilijk. Om eerlijk te zijn: mooier dan gedacht en moeilijker dan gedacht. Het woord ‘gewoon‘ en ‘normaal‘ bestaat nog niet in ons leven. Zou dat het komende jaar wel brengen, of zal ons leven in het buitenland zo dynamisch blijven? Uitgekeken zijn we nog lang niet op dit leven, het voelt juist als een begin. We zijn dankbaar dat MAF ons zo goed heeft voorbereid, zoveel jaren heeft ondersteund. Het jaar 2017 was niet makkelijk, maar we hebben veel geleerd. En dat nemen we natuurlijk weer mee 2018 in.

IMG_5497

Op naar een nieuw jaar met bergen en ja, realistisch gezien waarschijnlijk ook dalen. Gelijk klinkt in mijn hart: op bergen en in dalen, ja overal is God. En ja, dat is zo waar voor ons. In dit afgelopen jaar hebben we weer zoveel van God mogen zien en merken. Hij leidt, Hij was dichtbij. Hij ondersteunde, Hij was wakker als Nederland sliep en de tranen niet meer te houden waren. Hij gaf ons pareltjes, mooie mensen, plekken, woorden. Hij toonde zo duidelijk hoe weinig we te brengen hebben en hoe veel we te leren hebben van anderen. Hij leerde ons meer te zijn, in plaats van als maar te doen. Veelste vaak probeerden we het weer zelf op te lossen, maar stonden we met lege handen. Het lied ‘trust in You’ van Lauren Daigle is erg belangrijk geweest het afgelopen jaar:

Letting go of every single dream
I lay each one down at Your feet
Every moment of my wandering
Never changes what You see

I try to win this war
I confess, my hands are weary, I need Your rest
Mighty warrior, king of the fight
No matter what I face You’re by my side

When You don’t move the mountains
I’m needing You to move
When You don’t part the waters
I wish I could walk through
When You don’t give the answers
As I cry out to You
I will trust, I will trust, I will trust in You

Truth is, You know what tomorrow brings
There’s not a day ahead You have not seen
So let all things be my life and breath
I want what You want Lord and nothing less

Om het lied zelf te luisteren:

Dit is wel de kern van 2017 geweest: leren vertrouwen, elke dag weer opnieuw. Zijn wil volgen, en niks minder. Dat is moeilijk, ja zeker. Maar het was het o zo waard. En wat is Hij betrouwbaar gebleken. Die God willen we ook in 2018 weer prijzen, met alles wat we zeggen en doen in dit alles behalve normale leven.

Samen wachten

Tja, daar zitten we dan. Gewoon zitten en wachten. Een groot deel van onze tijd zitten we en wachten we. Veelal op matten die op de grond worden uitgespreid. Soms ook gewoon op de grond, tussen de mieren. Wachten tot de juiste personen zijn gearriveerd, zodat een begrafenis kan beginnen. Wachten in de kliniek om wat medicijnen op te halen, maar helaas moeten we daarvoor eerst de druk bezette verpleegkundige zien. Wachten op het vliegveld, een uur, twee uur. Ah, daar zijn mijn passagiers.

Wachten… in Nederland was dat niet onze grootste kwaliteit. Alles moet rap, haastig, goede strakke planningen waren van levensbelang. Druk zijn was bijna een status. Verbonden met geliefd zijn, nuttig zijn, een doel hebben. Hier kennen ze het woord ‘planning’ niet, wordt er eerst even gekeken of de piloot al op het vliegveld is, en wordt daarna weer naar het dorp gereden om het geld voor de vlucht op te halen. Terwijl ze die eerste keer al te laat waren!

De mensen leven in een ander ritme dan dat wij gewend zijn. En ja, dat botst ook wel eens. Zij kiezen de iets minder hete namiddag, avond & nacht om actief te zijn. Wij zijn om 6 uur in de ochtend klaar wakker. Zij willen het liefst een bijbelstudie om 17 uur, waarbij de eersten pas om 17.30 komen opdagen en de studie echt niet voor 18 uur begint. En dat is precies huilen-eten-nog wat meer huilen-bad-slaap tijd voor onze jongens.

IMG_20170702_135038

Genieten van het kalmere leven.

En toch, we genieten ook van dit wat meer kalmere leven. In ieders o zo drukke leventje, is het fijn om gewoon stil te staan. Bijvoorbeeld bij de playgroup, te zitten en te kijken hoe Ruben aan het spelen is. Gewoon zitten en kijken. En dat is het moment voor Yolngu vrouwen om naast me te komen zitten. Niet persé om iets te zeggen, maar gewoon, samen zijn. De meeste Yolngu spreken een paar zinnen Engels, sommigen spreken helemaal niets. Met regelmaat breng ik een ochtend in de playgroup door, waarin niemand een woord tegen me zegt. Niet heel gemakkelijk voor mijn sociale ikje. Ik kan er met regelmaat om huilen, thuis dan, want wie ben ik als ik niet kan communiceren? Wie ben ik, zonder druk schema, zonder dat ik me nuttig voel?
En toch… het is geen vijandige stilte. Het is geen opzet om mij ongemakkelijk te laten voelen. Want wellicht luister ik niet goed. Praten ze wel, gewoon, door naast me te zitten. Proberen ze te communiceren van hart tot hart: jij Balanda (blanke), we weten niet hoe lang je blijft en we weten je bedoelingen niet helemaal. Jij moet nog zoveel leren over onze cultuur. Maar in deze gezamenlijke stilte, zijn we wel samen.

Our (Aviation) Mission