Alle berichten van Harriëtte en Wilfred Knigge

Op familiebezoek in Ramingining. Bevoorrecht!!

‘Opá, omá’ klinkt het ineens als we de aankomst ruimte op Gove Airport komen binnenlopen. Dolenthousiast komt Micha op ons aflopen en voordat we van onze verbazing bekomen zijn zien we Harriëtte en Ruben ook al. Wat een verrassing!! Iemand anders zou ons van Gove Airport komen ophalen maar nu is daar toch opeens onze eigen dochter met haar jongens die ons welkom komt heten. Het is donderdag 21 december 2017 en we zijn gearriveerd in Arnhem Land in Australië. Het is bijna een jaar geleden dat we afscheid namen van elkaar op Schiphol, de hoogste tijd voor een familiebezoek.

De lucht is grijs en grauw als we op vrijdag 1 december 2017 in de trein zitten naar Schiphol. Eindelijk is het zover. Maanden geleden al is het vliegtuig geboekt naar Australië en de reis in detail voorbereid. Eerst reizen we naar Sydney voor een roadtrip vanuit deze stad van bijna 3 weken langs de zuidoostkust van Australië naar Adelaide. Vervolgens zijn we bijna twee weken bij Harriëtte & Wilfred: een weekje in Ramingining, de woon- en werkplek van Harriëtte & Wilfred en een weekje in Yirrkala, een Aboriginal community vlakbij Nhulunbuy en Gove Airport.

Aankomst op Gove Airport, het vliegveld in Nhulunbuy

Aankomst op Gove Airport, het vliegveld in Nhulunbuy

Een dagje in Yirrkala
Het is heerlijk om Harriëtte en de kinderen weer terug te zien. We houden het niet droog en knuffelen elkaar wel een paar keer. We gaan met de koffers naar buiten en voelen gelijk de enorme hitte; het zweet loopt ons over het lijf. Tsjonge, dit is anders dan het zuiden van Australië, daar was het niet zo loeiheet.

IMG-20180101-WA0033

Knuffelen! Heerlijk om elkaar weer te zien.

Deze eerste nacht verblijven we in een huis van een ander MAF gezin in Yirrkala. Het is zomervakantie in Australië, veel MAF gezinnen zijn op vakantie en binnen MAF is er de afspraak dat je in het huis van een ander MAF gezin kunt als zij afwezig zijn.

Na het eten rijden we naar Shady Beach, een prachtig strandje aan de rand van Yirrkala met mooi wit zand en grote, van oorsprong vulkanische rotsen.

IMG-20171221-WA0015

Prachtig strand – shady beach

We mogen niet te dicht bij de waterrand komen want er is altijd kans op krokodillen in dit gebied. De jongens lopen op blote voeten en klauteren handig over de stenen heen. Ogenschijnlijk hebben ze totaal geen hinder van de scherpe punten van de rotsen en de steentjes en takken die overal liggen. Ze zullen de kunst wel afgekeken hebben van de aboriginals, die lopen heel vaak op blote voeten.

IMG-20171221-WA0018

Micha houdt enorm van klimmen en klauteren.

Naar Ramingining
Een dag later pakken we onze koffers weer op en rijden met elkaar naar Gove Airport. Wilfred is net geland met het vliegtuig, deze ochtend is hij vanuit Ramingining komen vliegen. We zijn blij hem ook weer terug te zien. Alles wordt klaargemaakt voor vertrek. Wij zullen met z’n zessen naar Ramingining vliegen. Eerst wordt alles gewogen wat er mee moet in het vliegtuig. Wilfred kijkt met een schuin oog naar al onze bagage. Moet dat allemaal mee? Sorry, het is wel wat veel. Maar ja wat wil je ook met bijna een koffer vol met cadeautjes en verrassingen uit Nederland.

IMG-20171222-WA0041

Wilfred hard bezig om alle gewichten in te vullen.

Een minuut of 10 later zijn we klaar voor vertrek. Het is nog even stevig doorwerken voor Wilfred: hij propt alle bagage in het vliegtuig, geeft ons allemaal instructies en zorgt ervoor dat iedereen goed zit. Een MAF piloot bestuurt niet alleen het vliegtuig, maar doet ook de bagage afhandeling en de veiligheidsinstructies voor de passagiers.

Met z'n zessen in het vliegtuig naar Ramingining

Met z’n zessen in het vliegtuig naar Ramingining

Even later zijn we al in de lucht en klimmen geleidelijk tot boven de 8000 voet. Langzaam glijden water, eilandjes, uitgestrekte bossen en vlakten onder ons door. Soms zijn er wolken, maar altijd is er de strak blauwe lucht. Het is ruim een uur vliegen naar Ramingining, geroutineerd zet Wilfred het vliegtuig op de grond.

Zondag 24 december

Micha is jarig en mag cadeautjes uitpakken

Micha is jarig en mag cadeautjes uitpakken

Vandaag is Micha jarig en is het dus feest!! Er komt ook verjaardagsbezoek: Jaco en Corrina Loenen met hun twee kinderen. Zij zijn pilotengezin voor de MAF op Milligimbi, een eilandje vlak voor de kust. Wilfred haalt ze op met het vliegtuig en brengt ze ook weer terug. Het is een vliegtocht van een kleine 10 minuten. Ik ga mee en onderweg wijst Wilfred me op waterbuffels, ze lopen er in hele koppels. Op mijn foto’s bewonder ik later de enorme horens van deze dieren.

IMG-20171224-WA0019

Samen met de Loenens vieren we Micha zijn verjaardag.

Het is heerlijk gezellig met Jaco en Corrina. Over en weer klikt het goed tussen beide MAF gezinnen. Ze begrijpen elkaar goed, er is veel overeenkomst tussen hun woon- en werkomstandigheden. Beide gezinnen wonen in een Aboriginal community met vrijwel alleen Aboriginals. Communicatie met Aboriginals wil wel, maar de culturele verschillen met hen zijn groot.

Ramingining Church: ‘Kom laten wij aanbidden ‘
Even later is het tijd om naar de kerk te gaan. We rijden naar een klein gebouwtje met een overkapping en een podium. Tegen de achterwand van het podium staat een groot kruis. Enkele Aboriginalvrouwen zitten daar al klaar, er komt muziek uit grote luidsprekers. Eén van de vrouwen vraagt aan Wilfred of hij uit de bijbel wil lezen. Wilfred leest het verhaal over de herders in het veld en geeft een uitleg bij het gelezen gedeelte. Vervolgens is er gelegenheid om met elkaar te praten over dit bijbelgedeelte. Dan is er ook tijd om te zingen met elkaar. Er wordt een boekje rondgedeeld met teksten van liederen in het Yolngu, de taal van de aboriginals in dit gebied. Eén van de liederen daaruit is ‘Kom laten wij aanbidden‘. We zingen dit lied in drie talen: in het Yolngu, het Nederlands en het Engels. Corinna komt van oorsprong uit Engeland en zo zingt ieder van ons dit lied in de eigen moedertaal. Aan de ene kant is dit aandoenlijk om te horen. Aan de andere kant laat dit de kracht van het evangelie zien. Of we nu afkomstig zijn uit Arnhemland, Engeland of Nederland, overal is er de oproep: ‘Kom laten wij aanbidden’.

Ramingining Church. Samen zingen: ‘Komt laten wij aanbidden’.

Ramingining Church. Samen zingen: ‘Komt laten wij aanbidden’.

Bevoorrecht!!
Net als vele anderen gebruiken wij Facebook om familie, vrienden en kennissen te vertellen over ons. En met enige regelmaat zetten we foto’s en verhaaltjes op Facebook. Eén van onze vrienden schreef als reactie: ‘Wat een geweldige reis naar een geweldig land! Bevoorrecht!!‘

Inderdaad hebben we een geweldige reis mogen maken. We zijn op veel plaatsen geweest: in het bruisende Sydney met het prachtige Opera House, langs de enorme kusten van New South Wales, Victoria en South Australia. We zagen de outback in Quorn en in Flinders Ranges Park. We vlogen over Arnhemland en lagen lekker te dobberen in de Blythe River.

Dobberen in de Blythe River.

Dobberen in de Blythe River.

IMG-20171223-WA0050

Gezellig in de Blythe samen.

Australië is inderdaad een geweldig land, voor ons idee is alles hier enorm. We zijn onder de indruk gekomen van de enorme afstanden die afgelegd moeten worden. Wat is dit land groot! Verder zijn er lang niet overal keurige asfaltwegen, grote gedeelten zijn ook gravelwegen, de outback tracks waar je het beste in auto’s met vierwielaandrijving op kunt rijden.

IMG-20171225-WA0014

Prachtige kleuren. Als de regen begint, kun je helaas niet meer over deze wegen rijden.

En hier in Arnhemland kun je in de natte periode niet eens in alle dorpjes en homelands komen met een auto, een vliegtuig wordt dan een noodzakelijkheid.

IMG-20171228-WA0001

Wilfred helpt de passagiers in het vliegtuig.

Ook ervaren we nu zelf de hoge temperaturen. Jazeker, de zon schijnt prachtig maar het is loeiheet en het kost een boel energie om onder deze condities aan het werk te zijn. Bij het minste of geringste begin je enorm te zweten.

Inderdaad zijn we bevoorrecht. Harriëtte & Wilfred wonen en werken in Ramingining, een afgelegen dorpje met ongeveer 700 Aboriginal inwoners en we wilden graag zelf een aantal dagen daar zijn om iets te ervaren van het dagelijks leven. We begrijpen nu wat beter hoe het is om te wonen in de afzondering. Om die reden was het bezoek van ons aan Ramingining het hoogtepunt van de reis en we voelden ons bevoorrecht om daar te zijn: we waren te gast in een Yolngu dorp en met hulp van MAF (hartelijk dank voor het meevliegen!) kwamen we er. We waren vervolgens ook bijna twee weken te gast bij onze dochter en haar gezin en we hebben het als een voorrecht en een cadeau van onze Hemelse Vader ervaren om bij hen te zijn.

180102 03 CapeWirawoi16

De laatste avond: samen eten op het strand bij een gezellig vuur

Eén jaar in Australië

Bijna een jaar geleden, op 3 januari 2017, vertrokken we uit Nederland. Inmiddels één jaar in Australië, waarvan 9 maanden in Arnhemland. Ons eerste hele jaar in het buitenland als gezin, werkzaam voor MAF. Jaren van gedroomd, jaren naar toe geleefd. We hadden hoge verwachtingen, met realistische verhalen van anderen in ons hoofd. Maar zo veel zin om ons eigen verhaal te gaan schrijven, ons eigen zendings-avontuur te hebben. Van dit soort fantastische foto’s te maken:

IMG_5505

Het afgelopen jaar hebben we ongelooflijk veel mooie dingen meegemaakt:

received_10155249152236295
We hebben genoten van het ontmoeten van nieuwe mooie mensen.

IMG_20171230_170957
We hebben genoten van prachtige natuur.

IMG-20170621-WA0007
Wilfred kon eindelijk écht vliegen voor MAF en na 6 jaar lang training heeft hij eindelijk zijn eigen vliegtuigje.

IMG_5447
En onze jongens zijn helemaal gewend aan vliegen.

We voelden ons bevoorrecht om dit werk te mogen doen, midden in een Aboriginal dorp.
We leerden de eerste Aboriginal gebruiken kennen: begrafenis, besnijdenis, kerk-zijn, clap-sticks, leven.

IMG_20171022_180408
We kregen onze eigen Aboriginal namen van onze Aboriginal familie.
We mochten voor het eerst samen dansen met Aboriginals, hun manier om God te prijzen.
We hebben zo veel van God gezien.

We starten beginnende vriendschappen, voornamelijk met MAF teamleden, die vertrouwd voelen en liefdevol.

IMG_20171206_164132
We kregen heerlijk veel Nederlandse post, zoveel liefs in een brief of een doos. Dat gevoel blijft onbeschrijfelijk, om te beseffen dat iemand iets met zorg voor ons heeft uitgezocht en de moeite neemt om op te sturen. De geschreven woorden kwamen vaak ook op het juiste moment. Goud waard.

20161119_132350
We hadden een prachtige TFC die zoveel voor ons regelt en organiseert.
We kregen zoveel Facebook reacties, bemoedigingen en gebed.
Wat een bijzonder jaar.

We twijfelden met regelmaat wat we zouden delen met het thuisfront. Facebook leent zich goed voor de mooie foto’s en blije gezichten. Zeker en gelukkig ook onderdeel van ons leven. Maar hoe deel je de rest van je dagelijkse leven?

Terugkijkend naar onze vertrek foto’s van Schiphol beginnen mijn ogen te tranen.

15732518_1347371682001710_8162519371695293592_o
Wat missen we onze familie en vrienden. Dat wordt denk ik nooit echt minder, al wen je wel aan het op afstand wonen.

Wennen moesten we aan een boel dingen. Meer dan van te voren gedacht. Het continu kennis maken met nieuwe mensen, het Engels spreken, de Australische systemen, het werken in internationaal teamverband, de energie die helemaal op is, het zoeken naar goede Australische merken, de tropische hitte, elke keer vragen hoe iets werkt, de nieuwe baby die bij vrienden/zussen in Nederland geboren wordt en je alleen via Skype kan zien, weer verhuizen, thuisonderwijs van Micha, intens leven, de luide Aboriginal muziek, de koud-water wasmachines, het contact zoeken met Aboriginals wat nog zo slecht lukt, je eigen levensritme vinden, continu flexibel zijn, het remote wonen met weinig sociale contacten & ontspanningsmogelijkheden, vrienden maken & weer afscheid nemen.

Het afgelopen jaar was een mengelmoes van mooi & moeilijk. Om eerlijk te zijn: mooier dan gedacht en moeilijker dan gedacht. Het woord ‘gewoon‘ en ‘normaal‘ bestaat nog niet in ons leven. Zou dat het komende jaar wel brengen, of zal ons leven in het buitenland zo dynamisch blijven? Uitgekeken zijn we nog lang niet op dit leven, het voelt juist als een begin. We zijn dankbaar dat MAF ons zo goed heeft voorbereid, zoveel jaren heeft ondersteund. Het jaar 2017 was niet makkelijk, maar we hebben veel geleerd. En dat nemen we natuurlijk weer mee 2018 in.

IMG_5497

Op naar een nieuw jaar met bergen en ja, realistisch gezien waarschijnlijk ook dalen. Gelijk klinkt in mijn hart: op bergen en in dalen, ja overal is God. En ja, dat is zo waar voor ons. In dit afgelopen jaar hebben we weer zoveel van God mogen zien en merken. Hij leidt, Hij was dichtbij. Hij ondersteunde, Hij was wakker als Nederland sliep en de tranen niet meer te houden waren. Hij gaf ons pareltjes, mooie mensen, plekken, woorden. Hij toonde zo duidelijk hoe weinig we te brengen hebben en hoe veel we te leren hebben van anderen. Hij leerde ons meer te zijn, in plaats van als maar te doen. Veelste vaak probeerden we het weer zelf op te lossen, maar stonden we met lege handen. Het lied ‘trust in You’ van Lauren Daigle is erg belangrijk geweest het afgelopen jaar:

Letting go of every single dream
I lay each one down at Your feet
Every moment of my wandering
Never changes what You see

I try to win this war
I confess, my hands are weary, I need Your rest
Mighty warrior, king of the fight
No matter what I face You’re by my side

When You don’t move the mountains
I’m needing You to move
When You don’t part the waters
I wish I could walk through
When You don’t give the answers
As I cry out to You
I will trust, I will trust, I will trust in You

Truth is, You know what tomorrow brings
There’s not a day ahead You have not seen
So let all things be my life and breath
I want what You want Lord and nothing less

Om het lied zelf te luisteren:

Dit is wel de kern van 2017 geweest: leren vertrouwen, elke dag weer opnieuw. Zijn wil volgen, en niks minder. Dat is moeilijk, ja zeker. Maar het was het o zo waard. En wat is Hij betrouwbaar gebleken. Die God willen we ook in 2018 weer prijzen, met alles wat we zeggen en doen in dit alles behalve normale leven.

Samen wachten

Tja, daar zitten we dan. Gewoon zitten en wachten. Een groot deel van onze tijd zitten we en wachten we. Veelal op matten die op de grond worden uitgespreid. Soms ook gewoon op de grond, tussen de mieren. Wachten tot de juiste personen zijn gearriveerd, zodat een begrafenis kan beginnen. Wachten in de kliniek om wat medicijnen op te halen, maar helaas moeten we daarvoor eerst de druk bezette verpleegkundige zien. Wachten op het vliegveld, een uur, twee uur. Ah, daar zijn mijn passagiers.

Wachten… in Nederland was dat niet onze grootste kwaliteit. Alles moet rap, haastig, goede strakke planningen waren van levensbelang. Druk zijn was bijna een status. Verbonden met geliefd zijn, nuttig zijn, een doel hebben. Hier kennen ze het woord ‘planning’ niet, wordt er eerst even gekeken of de piloot al op het vliegveld is, en wordt daarna weer naar het dorp gereden om het geld voor de vlucht op te halen. Terwijl ze die eerste keer al te laat waren!

De mensen leven in een ander ritme dan dat wij gewend zijn. En ja, dat botst ook wel eens. Zij kiezen de iets minder hete namiddag, avond & nacht om actief te zijn. Wij zijn om 6 uur in de ochtend klaar wakker. Zij willen het liefst een bijbelstudie om 17 uur, waarbij de eersten pas om 17.30 komen opdagen en de studie echt niet voor 18 uur begint. En dat is precies huilen-eten-nog wat meer huilen-bad-slaap tijd voor onze jongens.

IMG_20170702_135038

Genieten van het kalmere leven.

En toch, we genieten ook van dit wat meer kalmere leven. In ieders o zo drukke leventje, is het fijn om gewoon stil te staan. Bijvoorbeeld bij de playgroup, te zitten en te kijken hoe Ruben aan het spelen is. Gewoon zitten en kijken. En dat is het moment voor Yolngu vrouwen om naast me te komen zitten. Niet persé om iets te zeggen, maar gewoon, samen zijn. De meeste Yolngu spreken een paar zinnen Engels, sommigen spreken helemaal niets. Met regelmaat breng ik een ochtend in de playgroup door, waarin niemand een woord tegen me zegt. Niet heel gemakkelijk voor mijn sociale ikje. Ik kan er met regelmaat om huilen, thuis dan, want wie ben ik als ik niet kan communiceren? Wie ben ik, zonder druk schema, zonder dat ik me nuttig voel?
En toch… het is geen vijandige stilte. Het is geen opzet om mij ongemakkelijk te laten voelen. Want wellicht luister ik niet goed. Praten ze wel, gewoon, door naast me te zitten. Proberen ze te communiceren van hart tot hart: jij Balanda (blanke), we weten niet hoe lang je blijft en we weten je bedoelingen niet helemaal. Jij moet nog zoveel leren over onze cultuur. Maar in deze gezamenlijke stilte, zijn we wel samen.

Echt leven

Maandagochtend 19 juni – met een zucht trekken we de deur van ons huis in Yirrkala dicht. Een lang weekend inpakken & schoon maken achter de rug. Met een heleboel laatste keren. We hebben hier 7 weken gewoond. 7 weken vol gezelligheid met onze MAF buren, een fantastisch strand om de hoek en een heerlijk huis om van te genieten. We ervaren onze tijd in Yirrkala als een cadeautje van boven.

IMG_20170618_164517

Laatste selfie op het strand.

Maar nu… nu gaan we echt. Nu gaat het echte leven beginnen. Tenminste, zo voelt het. Echt leven? Wat is echt leven? We proberen op elke plek waar we tot nu toe gewoond hebben te genieten van wat we krijgen. Een zeer gewaardeerde oud zendelinge zei eens tegen ons: bloom where you are planted. Maar elke keer wisten we dat het voor tijdelijk was. Nu gaan we verhuizen naar Ramingining (de ‘g’ spreek je uit als in het Engelse ‘good’. Ramin – gin – ing. Of kortweg: Ramo). Hoe lang we daar gaan wonen? Wederom geen idee, maar nu voor het eerst geen verhuisplannen in de toekomst. Ja, in de verre toekomst. Over een jaar of 2 naar Papoea Nieuw Guinea. Dat blijft het plan. Maar plannen zijn er om te veranderen, zoals we inmiddels al hebben gemerkt in ons eigen MAF leven. We leren vlot bij de dag te leven, morgen zien we wel weer. We leven NU, elke dag nu is het echte leven.

Dus daar gaan we. Met ons hebben en houden naar het vliegveld.

IMG_20170619_085546

Onze zooi. En dit is nog maar een gedeelte!

De jongens kijken enthousiast naar de vliegtuigen in de hangaar en wijzen: daar komt ons vliegtuig!!

IMG_20170619_085436

Ruben roept bij elk vliegtuig: airplane! Mama, kijk, airplane!

Een gedeelte van het team gaat om ons heen staan en bidt voor ons. Dat we snel ons thuis mogen voelen in Ramo, dat er vriendschappen gevormd mogen worden en dat er veilige vluchten gemaakt mogen worden.

19402343_10155513155357049_160656042_o

Het team bidt vlak voordat we weggaan naar Ramo.

En daar gaan we dan. Zoveel mogelijk volgestouwd.

IMG_20170619_094311

Onze medepassagiers zijn tevreden en vertellen weinig.

Ik kijk naar Nhulunbuy, Yirrkala, de mijn en vervolgens naar de prachtige vergezichten. Ook kijk ik naar beneden in het water in de hoop grote vissen te zien of een krokodil. Vanaf deze afstand vind ik het prima om te weten wie er dit water bewoond. De vorige keer zag ik 4 zeekoeien bij elkaar. Deze keer helaas geen succes. Maar niet getreurd, vele vluchtjes zullen nog volgen met manlief als piloot. Daar twijfel ik niet over.

IMG_20170619_103838

Micha kijkt naar zijn nieuwe woonplaats.

We arriveren veilig in Ramo. Alles uitladen en naar huis. Wanneer zal het thuis worden? Wilfred begint na het uitladen bijna direct met de reparatie van de schommelbank op onze veranda. Super fijn, want de dagen daarna brengen we er vele (instant! Blegh) koffie momentjes door. Ontspanning!

IMG-20170621-WA0006

Gezinsfoto vanaf de schommelbank op de veranda van ons nieuwe huis.

De eerste paar dagen zijn rommelig, zoals dat gaat bij een verhuizing. Waar had ik het beddengoed nou gelaten, en ach, met je vingers je brood smeren gaat ook prima. We pakken 6 weken aan boodschappen uit in een grote kast. Onze eigen winkel. Al het meel in de vriezer, want we willen geen beestjes door ons brood. De jongens spelen alweer heerlijk met hun duplo en met hun lego. Fantastisch spul, heeft ons al door heel wat verhuizingen heen gesleept.

IMG_20170528_085314

Ons nieuwe huis vanaf de achterkant.

Het andere MAF stel dat in Ramo woont (Anna & Scott Walmsley) is net op vakantie gegaan. Maar kleurrijke tekeningen van hun kids versieren onze koelkast en vier maaltijden staan ingevroren voor ons klaar. Super.

Dinsdag lopen we een rondje door het dorp. 750 aboriginals wonen er en een heel stel blanke gezinnen. Er is een winkel waar ik groente en fruit hoop te gaan kopen, maar voorderest gewoon lekker naar mijn eigen ‘winkeltje’ (de kast) ga vanwege de enorme prijzen hier. We zien een school, een bibliotheek, een football veld (de Australische versie).
Ik loop daar met mijn man naast me, de kinderen op de loopfiets voor ons uit. We lopen rond in een klein dorp, met de hete zon in mijn nek en het stof in mijn mond. En ik weet… dit is wat ik al die jaren wilde. Dit is wat ik dacht dat Afrika zou zijn, maar wat ik nu in Australië krijg. Dit is hoe ik het voor me zag. Ik weet dat ik mijn best wil doen om dit leven te laten slagen, hier een succes van te maken. Maar owh, wat het is spannend. Ik heb werkelijk geen idee waar ik aan begin. En wat is volgens mijn maatstaven een succes?

IMG-20170621-WA0005

Yes. Eindelijk solo!

IMG-20170621-WA0007

MAF piloot Wilfred.

Woensdag maakt Wilfred zijn eerste solovlucht en vanaf donderdag moet hij gewoon weer aan het werk. De eerste keer met passagiers, de eerste keer dit, de eerste keer dat…Het gewone echte leven gaat beginnen, of gewoon weer verder met waar ons leven gisteren is geëindigd? Ach ja, dat is ook zo. Gewoon bij de dag leven, morgen zien we wel weer. En vandaag? Vandaag zijn we gelukkig met waar we zijn en wat we mogen doen.

Op bezoek bij ons nieuwe huis!

Na Mareeba, Cairns, Nhulunbuy en Yirrkala hebben we nog één verhuizing in ons vooruitzicht.
Dit weekend mochten we op bezoek bij ons nieuwe huis, om de boel een beetje te verkennen. En natuurlijk keken we hier naar uit!

al2

De vier communities van waaruit MAF vliegt. Wij wonen nu in Yirrkala. En gaan verhuizen naar Ramingining (dus niet daar waar het pijltje bij staat).

Het is de bedoeling dat we gaan wonen in een community. MAF Arnhemland heeft 4 van deze communities, en eigenlijk zijn het gewoon afgelegen (zeer afgelegen) plekken waar 2 MAF gezinnen wonen. Er zijn vaak nog wel wat andere blanken (leraren/rangers/personeel van de kliniek), maar veelal zijn het Aboriginals die er wonen. Een fantastische mogelijkheid contacten met deze mensen op te bouwen en je zit midden in prachtige natuur. Tegelijkertijd ver weg van de ‘gewone beschaving’ en de rest van ons team. We kijken er naar uit en vinden het spannend tegelijkertijd.

IMG_20170527_122523

Met het hele gezin! En Jaco Loenen vliegt ons.

IMG_20170526_110931

Op vrijdagochtend vertrokken we met de RPT. Een dagelijkse lijndienst van MAF die naar vaste plekken vliegt op vaste tijden. Onderweg naar onze eindbestemming, kwamen we langs twee andere communities.  Erg leuk om die ook even uit de lucht te zien. En owh, wat is het hier prachtig. De foto’s zeggen niks over de werkelijke pracht.

IMG_20170526_110459

IMG_20170526_111530

 

IMG_20170528_104429

Wat een herrie! Ik wil gewoon slapen! Ruben viel bij elke vlucht weer in slaap :).

IMG_20170527_122036

Micha glunderde continu. Heerlijk kijken.

IMG_20170528_104939

IMG_20170526_093827

Na 3 uurtjes vliegen komen we aan in Milingimbi. Onze vrienden, Jaco & Corrina Loenen wonen hier en we zullen hier een nachtje blijven slapen. Samen met hun verkennen we het eiland en is er uitgebreid tijd om bij te kletsen en te spelen. Heerlijk.

IMG_20170527_123457

Welkomsbord bij aankomst op landingsbaan Ramingining.

Zaterdagmorgen gaan we dan eindelijk naar onze nieuwe huis. De plek waar we gaan wonen heet Ramingining of kortweg Ramo. Er wonen zo’n 700 aborginals. Er is een kliniekje, een winkeltje en een school. Op een groot football veld wordt enthousiast een wedstrijd football gespeeld. Het hele dorp loopt er voor uit.

IMG_20170528_085314

Achterkant van ons nieuwe huis

IMG_20170527_125919

En een leuke verrassing op de veranda! Dit wordt genieten in de namiddagen.

Ons huis ziet er goed uit, we zijn er blij mee. Drie slaapkamers, twee heerlijke veranda’s, een ruime tuin. Het grootste nadeel: honden in de straat. Brrr, daar moeten we aan gaan wennen. Ze zijn er om de dingo’s op afstand te houden, die wil je al helemaal niet in je omgeving. Maar deze honden in onze straat zijn ook geen lieverdjes. Het advies: altijd een stok mee naar buiten om willekeurig een tik uit te kunnen delen. Even slikken, en gewoon doen dus. ’s Nachts horen we ze uitgebreid janken en blaffen. Wennen hoor!

IMG_20170528_093558

Micha en de twee jongens van Walmsley: Jake en Matthew

We gaan op bezoek bij de familie Walmsley, het andere MAF gezin wat hier al drie jaar woont. Ze hebben het erg goed naar hun zin, genieten van hun leven hier. Samen bbq’en we in de avond en Wilfred wordt uitgenodigd om op zondagochtend bij het eerste licht mee te gaan jagen. Daar wordt geen seconde over nagedacht, natuurlijk!

De volgende ochtend is Wilfred al vroeg vertrokken en warempel, ze schieten nog een waterbuffel ook. Met de voeten in de blubber van het moeras nemen ze mee wat ze kunnen aan vlees. De voorraad is weer een beetje aangevuld!
Harriëtte wordt ondertussen opgehaald om samen met Anna de kerk klaar te maken. Er wordt een kleedje onder een boom uitgespreid, de muziek gaat luid aan en tadaa…. de kerk!

IMG_20170528_094616

Kerkdiensten in de openlucht. Heerlijk.

Aan het einde van de ochtend vliegt Jaco ons terug naar Milingimbi. Uitgeput van alle indrukken ploffen we neer op de bank en in bed.
Nog een paar weken om voor te bereiden en dan wordt dit ons nieuwe thuis…

Onze eerste maand in Arnhem land

Op 5 april vlogen we naar Arnhemland, zo’n 2 uur vliegen naar het noord-westen vanaf Cairns. We zitten nu echt in het noordelijkste puntje van Australië, het stuk wat ‘remote’ genoemd wordt (afgelegen). Jaco & Corrina Loenen (NL/UK stel die ook voor MAF werken) wachten ons al op bij het vliegveld(je), waar op de enige bagageband enkel onze bakken rolden. Er zijn er niet veel die in dit gebied willen wonen, maar wij stonden te stralen op het vliegveld. Eindelijk op de plek van bestemming.

IMG-20170405-WA0014

Eindelijk op onze bestemming

De omgeving
Vanaf het vliegveld (Gove genaamd) kan je naar twee dorpjes rijden: Yirrkala en Nhulunbuy. Meer is er niet in de wijde omgeving. Voor alle mensen met keuze-stress in Nederland: welkom om hier te komen wonen!

IMG_20170418_130303

Prima wegen van en naar het vliegveld

IMG_20170504_124530

De wegwijzers vanaf het dorp Yirrkala.

De eerste drie weken woonden we in een tijdelijke huisje in Nhulunbuy. Dit is het grootste dorp van de twee dorpen in de directe omgeving. Het is voornamelijk blank, met een supermarkt, een zwembad en een voorleesuurtje in de bibliotheek. Aboriginals wonen er wel, maar zeer minimaal. Wel wonen er 25 MAF gezinnen en heel veel (blanke) gezinnen die voor de mijn werken, verspreid over het dorpje. In de eerste weken zijn we bij een heel aantal van deze MAF gezinnen op bezoek geweest om mensen te leren kennen.

IMG_20170430_145015

Ons fijne huis in Yirrkala

Op dit moment wonen we in Yirrkala, het aboriginal dorp. Hier zijn de blanken in de minderheid, al wonen wij in een straat met wel 5 andere MAF gezinnen. Het huis wat we hier gekregen hebben is groter dan ons vorige huis, het heeft een tuin en… we kunnen naar het strand toe lopen.

IMG_20170429_172521

Prachtig. Hier vinden we rust!

IMG_20170429_172912

De jongens genieten van hun zandbak

Overdag veel te heet, maar vanaf een uur of 16.00 heel erg fijn in de schaduw. Helaas kunnen we niet in de zee zwemmen, overal zijn zoutwater-krokodillen en gevaarlijke kubus-kwallen. Gelukkig is gelijk voor ons huis ook veel schaduw te vinden en kunnen de jongens daar overdag spelen.

IMG_20170503_164551

Heerlijk vies worden voor ons huis

Het droge seizoen is begonnen, wat koeler weer zou moeten brengen en minder regen. Wij vinden het nog steeds om te zweten, maar inderdaad, het is iets beter uit te houden.

Vliegen
Wilfred is druk bezig met alle regels te leren rondom het vliegen hier in Gove.

IMG_20170418_125915

MAF Hangaar in Gove

Daarnaast zijn er heel wat culturele (aboriginal) dingen om rekening mee te houden. Zo is alcohol absoluut verboden onder de Aboriginals, maar vrij verkrijgbaar in het blanke stadje Nhulunbuy. Wennen is ook de mentaliteit rondom het op tijd komen, niet op komen dagen want je had wat anders te doen, niet naast bepaalde mensen mogen zitten in het vliegtuig omdat hun relatie ‘vergiftigd’ is… Allemaal nieuwe dingen waar wij met onze Westerse ogen naar kijken en niet altijd begrijpen.
Wilfred krijgt de eerste paar weken de mogelijkheid om mee te vliegen (co-piloot). Over een aantal weken zal hij zelf als piloot aan de slag mogen.

Thuis
Harriëtte is thuis bij de kinderen en probeert ondanks de verhuizingen een ritme te vinden. Op dinsdag zwemles met Micha (gelukkig iemand anders als juf), op woensdag naar het voorleesuurtje en op donderdag bijbelstudie met de MAF vrouwen. Op zaterdag met het hele gezin naar het zwembad, want dan hebben beide jongens zwemles. In Australië is werkelijk overal water te vinden, vandaar dat zwemles hier bijna gratis is en flink wordt gepromoot. Tot onze verbazing kon Micha met een paar lessen zich al behoorlijk redden in het water! Hij geniet ervan!

Wij vinden het super dat hij steeds meer begrijpt, al hoewel het soms wel lastig voor hem is. ‘Mama, ik vind het goed om elke keer te huizen (‘verhuizen’), maar kunnen alle andere mensen dan ook elke keer huizen (‘verhuizen’)?! Hij noemt met regelmaat mensen uit Nederland/Mareeba en we hopen van harte dat we straks op een plek zitten waar hij ook echt voor langere tijd vriendjes kan maken. Ondertussen gaan we gewoon door met het thuisonderwijs en lukt dat warempel nog aardig ook.

IMG_20170504_151328

Micha bezig om een kasteel te bouwen

Zondag
Op zondag gaan we naar de kerk in Yirrkala, een gemixte kerk van Aboriginal mensen, wat MAF gezinnen, gezinnen uit Fuji en PNG.
Hier onder een filmpje wat we vanmorgen (7 mei) hebben opgenomen. Herken je het lied?
We zijn geraakt door het enthousiasme en het vuur waarmee ze hun geloof uiten. Heerlijk. Fantastisch dat wij dit mogen mee maken.

Leven in Mareeba – deel 4

Vrijdag zijn we verhuisd naar Cairns (een uurtje verder op), omdat we daar samen een MAF Oriëntatie training gaan volgen.
Helaas komen we niet meer terug in Mareeba, dus tijd om afscheid te nemen!

Hieronder zien jullie verschillende dingen die ons hebben bezig gehouden, naast Wilfreds training.

Nog een laatste blik op dit prachtige plaatsje, Mareeba.
We worden helemaal omringt door prachtige natuur.
Als we naar Cairns rijden (dat aan zee ligt), is dit ons blikveld:
20170125_104705

En onderweg naar Port Douglas:
IMG_20170220_105747

Voor de rest zijn er prachtige kreekjes.
Op een vrije zaterdag zijn we naar Emerald Creek en Davis Creek geweest:
20170121_164722

20170121_165247

IMG-20170226-WA0016 (1)

IMG-20170226-WA0020

IMG-20170226-WA0021_01
Zo mooi! De kreken zijn heerlijk koel, genoeg steentjes om de jongens bezig te houden en genoeg schaduw. En gelukkig: geen krokodillen in deze stroompjes.

20170207_112601
Palmbomen… overal palmbomen. Je zou er bijna gewend aan raken.

En dan nog zoveel lieve mensen waar we ook afscheid van moeten nemen!
IMG_20170312_155454797
Een gedeelte van de MAF Mareeba/Cairns vrouwen.
Met velen hiervan kwam Harriëtte elke dinsdagmorgen samen om te bidden.

IMG-20170301-WA0012
Kampvuur avond over Arnhemland – een vrouw die 8 jaar in Arnhemland heeft gewoond, verteld over haar ervaringen.

IMG_7465
Meetings in het park met MAF gezinnen. Er is altijd wel iets te vieren! Deze keer waren er twee jongens geslaagd voor de volledige opleiding.

IMG_20170311_172638
BBQ met lieve Zwitserse vrienden. Zij kwamen ook in januari in Mareeba wonen en hebben jongens van dezelfde leeftijd.

IMG_20170315_174642
En dan nog onze leuke buurtjes!! Wat hadden we het gezellig en goed samen. Hier een Tilsestreet-pizza-party.

IMG-20170309-WA0024
De buurkindjes op een rijtje na het zwemmen…
Wat hebben onze jongens genoten van deze kinderen!

En nu is het weer tijd voor het volgende in ons leven.
Aankomende week de cursus in Cairns (Tree Tops) en daarna eindelijk: Arnhemland! Here we go and here we come!

Leven in Mareeba – deel 3

Wilfred stapt rond 7.15 in de auto naar het vliegveld. Hij doet op dit moment zijn standaardisatie met 3 andere mannen. Het vliegveld is maar 10 minuutjes rijden, heerlijk dichtbij als je er elke dag moet wezen.

Harriëtte en de kids zwaaien hem (en de overige MAF mannen uit onze straat in dezelfde auto) uit en maken zich snel klaar om Mareeba in te gaan. We gaan het liefst zo vroeg mogelijk, want dan is het nog niet zo zweterig.

Als we Mareeba door rijden op weg naar de supermarkt, blijft Ruben maar wijzen en roepen: rach-auto (ja vrachtauto), kar! (ja een auto) en is Micha vooral onder de indruk van de enorme trucks.

IMG_20170308_114751

IMG_20170303_112131
Heeeeel veel van deze grote auto’s op de weg.
Wij voelen ons ienieminie in een gewone personenauto.

IMG_20170308_115350

IMG_20170308_115359
Micha vindt de trucks fantastisch mooi!

In de supermarkt is het nog rustig en alhoewel iedereen netjes gekleed is (korte broek/overhemd of shirt), zien we geregeld mensen op blote voeten voorbij komen. Haha, dat zou je in Nederland toch niet zo snel zien.

20170211_093213
Buiten de supermarkt komen we mensen met paraplu’s tegen. Nee, het regent niet (al hoe wel het hier in regentijd (dat is nu) kan gieten!), maar ze gebruiken de paraplu tegen de felle zon…

Vanaf de supermarkt naar huis komen we langs verschillende drive-ins. Eentje voor drank, en deze, voor brood!:

20170201_155527

Voor ons Nederlanders zijn die drive-ins toch wel het toppunt van luiheid: vanuit je auto een broodje kopen….
Over 4 weken verhuizen we naar Arnhem land. Daar in de Aboriginal wereld zullen ons nog wel veel meer dingen opvallen!

Leven in Mareeba – deel 2

Deel 2: de dieren! Inclusief foto’s :).

Voordat we hier heen kwamen, maakte vooral Harriëtte zich wel een beetje zorgen om het ongedierte. En dan helpt het natuurlijk niet om met een collega op het werk op te zoeken welke slangen er in Australië leven. Brrr.

Waar we in de eerste week nog continu gefocused waren op alles wat rond kroop, zijn we inmiddels iets nonchalanter. We zijn nog steeds voorzichtig met blote voeten door hoog gras, maar he, we lopen alweer op blote voeten!

Termieten
Overal langs de weg zien we ze, het lijken rotsen maar zijn termietenheuvels. Sommige heel klein, sommigen heel groot. Deze op de foto zal zo’n 2 meter hoog zijn geweest.

IMG-20170125-WA0034

Spinnen
We hebben er gelukkig nog niet veel van gezien… maar toch. Drie keer kroop er een enge spin precies bij Harriëtte in de auto. Zo eentje met haren erop…brrr. En groot!!  Hier natuurlijk geen foto van, want ze was druk bezig zo snel mogelijk uit de auto te komen :).

Hieronder wel een spin die we bij de termietenheuvel tegen kwamen, en waar ook de Australiërs bij uit de buurt blijven (redback):

IMG-20170125-WA0032

Gecko
Gelukkig zijn er ook gewoon leuke beestjes, die harder schrikken van ons dan wij van hen (meestal dan). We hebben net geleerd van anderen dat dit dus een Cicak is (uit de gecko familie) (en ja, hij zit aan de buitenkant):

20170130_145712

Om al het ongedierte tegen te gaan zijn alle ramen en deuren ‘dubbel laags’. De eerste laag is een gewone deur/raam, en aan de buitenkant zit nog een tweede laag, een hor. Daarnaast houden alle ramen het zonlicht tegen, dus hebben we meestal het licht aan in huis.

20170117_064356

Hier weer een prachtig beestje:

20170206_161553

Wallabies
IMG_6910
Zo schattig, zie je het kleintje?

IMG_20170213_095128
We zijn hier in Granite Gorge, een park met makke wallabies. Met een beetje voer in je hand komen ze zo op je af. De jongens vonden het geweldig.

IMG_6814

Schildpadden
 IMG_20170213_103300
In hetzelfde park valt er een stukje cracker van Ruben in het water.
En wie komen er daar tot onze verbazing naar boven?

IMG_20170213_102821

En zo zijn er natuurlijk nog veeeel meer beestjes.
Wellicht later nog weer een update, als er weer eens eentje ons gezin gevonden heeft.